DIARIO 12

Sesión: 3, Marzo

Despois de seis meses de mestrado, ata aquí chegou a nosa andadura da parte teórica. Toca agora enfrontarse á realidade (esa da que tanto nos falaron todos e cada un dos docentes) e de aplicar todo o aprendido. Así mesmo, poño tamén fin (de momento) a este blog. Pero antes, esta entrada estará centrada na miña opinión sobre a última materia que tivemos: Didáctica das Ensinanza das Linguas Estranxeiras.

Por unha parte, tócame dalas grazas aos docentes por compartir con todos nós as súas experiencias e por saber impartir clases tan amenas. Sen dúbida algunha, esta materia servirame de gran axuda na miña nova andadura como futura docente. As ganas que nos transmitistes reflexan á perfección a vosa vocación, feito que espero saber amosarlle ao meu estudantado.

Xa que a reflexión foi pedida polas docentes Ana Fontenla e Mª Luz Valencia, velaquí a miña opinión sobre as vosas sesións:

Primeiramente, dicirvos que oxalá nun futuro teña tantas enerxías e ganas de comerse o mundo da adolescencia como vós. A vosa vitalidade e vocación son dous aspectos importantes que todo docente debería poseer. Grazas a vós, aprendín un montón de actividades e recursos que poderei aplicar co grupo-aula. Sinceramente, creo que a vosa forma de dar clase é estupenda, xa que todo o que facedes, o facedes dende o corazón e sempre pensando no ben do voso estudantado, elemento fundamental do noso ser. A motivación que transmitides e o entusiasmo polo voso campo fan que o alumnado teña outra atitute (totalmente positiva) cara unha das materias máis odiadas entre os teenagers.

Xa que tamén queriades suxerencias e/ou aspectos negativos, só engadir que é unha mágoa o rápido que pasa o tempo. Unha materia tan importante como a vosa debería ter unha duración máis longa, xa que todo foi a correr e obtivemos un montón de información en pouco tempo. Claramente, e como dicides vós, a verdadeira formación está aí fóra, enfrontándose á realidade. Sen embargo, de profesoras tan boas como vós tamén se aprende escoitando.

Algún día espero chegar ao cume da montaña co mesmo éxito ca vós. Noraboa polo voso traballo e dedicación!

DIARIO 11

Sesión: 2, Marzo

Para a penúltima clase da materia, a docente Ana Fontenla pediunos que fixésemos unha reflexión sobre o que vimos durante a sesión, por iso, nesta entrada de Diario, falarei da metodoloxía AICLE (Aprendizaxe Integrada de Contidos en Lingua Estranxeira) -en inglés CLIL (Content Language Integrated Learning- e dos auxiliares de conversa.

Durante a sesión, a docente falounos en base a súa experiencia, xa que é unha das encargadas da sección bilingüe no centro educativo no que traballa. Ana xunto con outra profesora integran dous obxectivos dentro da materia das matemáticas, é dicir, o alumnado non só aprende os contidos curriculares da materia en cuestión, senón que tamén desenvolve a súa capacidade na lingua estranxeira (neste caso, inglés).

Dende o meu punto de vista, creo que este tipo de metoloxía posee unha variedade de vantaxes. Primeiramente, o alumnado está en contacto coa L2, polo que potencia as súas habilidades en idiomas (sobre todo a destreza de produción oral). Así mesmo, ofrece expectativas novas no ensino-aprendizaxe, xa que é fundamental o emprego dunha variedade de materiais e recursos didácticos (a motivación vese potenciada; trabállase dunha maneira moi diferente á tradicional). Ademais, fomenta o traballo en equipo e favorece os procesos de pensamento creativo e crítico. Non olvidemos tamén, que o feito de impartir as clases con esta metoloxía eleva o perfil de ensinanza de linguas estranxeiras de todo o centro educativo (sempre que se conte con profesorado cualificado).

Sen embargo, a pesar das vantaxes citadas, creo que existen dous aspectos negativos: o escaso nivel de acreditación que se lle pide ao profesorado que quere participar (B2 na L2 en cuestión) e o gran esforzo e traballo extra que teñen que facer os docentes encargados da materia (coordinación entre profesorado, búsqueda de actividades, preparación do alumnado noutras horas...). Pero como din, todo esforzo ten a súa recompensa, por iso creo que ás veces é bo apostar se se conta cos recursos necesarios e pensar sempre no noso alumnado.

Por último, a docente falounos dos auxiliares de conversa. Grazas á sección bilingüe, o seu centro educativo conta cunha rapaza americana que lle axuda a impartir as clases de inglés. Sinceramente, creo que este feito resulta moi beneficioso para todos o alumnado, xa que está exposto a un inglés nativo real (mellora da produción e comprensión oral). Nun ano da EOI, tivera unha auxiliar canadiense coa que aprendín non só da lingua en sí, senón que tamén da súa cultura. Sen embargo, se houbese que engadir un aspecto negativo, sería o escaso tempo que podiamos disfrutar da súa compañía, xa que soamente nos visitaba media hora á semana. Pero algo é algo!

DIARIO 10

Sesión: 1, Marzo

Como xa dixen na miña entrada de Dosier, na sesión de hoxe con Carlos Valcárcel falamos sobre a avaliación na aula de linguas estranxeiras. Velaquí un pequeno resumo:

Ao principio da clase, falamos sobre os principios básicos que debería reunir todo o sistema de avaliación:

Logo falamos dos tipos de avaliación. A pesar de que existen varios, nesta sesión o docente centrouse en dous que teñen que ver coa persoa que a realiza e co tempo:

E finalmente, falamos dos criterios de avaliación (teñen que constar na programación) e as ferramentas de avaliación (lista de control, a grade de avaliación e a folla de observación).  Como xa vimos, tanto na produción oral como na escrita, as ferramentas de avaliación poden ser as mesmas. Sen embargo, os criterios cambian:

Mentres falabamos na clase sobre a avaliación de diagnóstico, veume á cabeza unha mala experiencia con este tipo de probas iniciais. O ano pasado asistín ao curso de inglés que organiza a UIMP, onde, como xa saberedes, o número máximo de persoas por clase é de cinco estudantes (clases para practicar a produción oral). A pesar de que fan un previo exame online e te clasifican por nivel antes de asistir ao curso, unha vez alí vólvenche repetir unha proba escrita (tipo test) e logo unha pequena proba oral onde as preguntas que se formulan incrementan a súa dificultade. Pois ben, tanto no exame que fixera online como no tipo test obtivera boa nota, sen embargo, parece ser que había unha persoa con mellor inglés, polo que a min me baixaron de nivel para deixarlla miña plaza.

A semana pasaba e eu vía que na nova clase non aprendía moito, xa que cos que estaba tiñan un nivel moito máis inferior. O último día de clase (cando se fai unha avaliación da semana), o coordinador falou comigo e díxome que lle dera a sensación de que non estivera cómoda nas sesións (obviamente sabía que non era polos compañeiros, senón que polo nivel e a frustración que me provocou que me baixaran de nivel). Pero, cal foi a miña sorpresa? Cando recollín o diploma, vin que me certificaran o nivel superior e non no que pasara toda a semana.

Ben certo é que unha proba de avaliación inicial axuda a orientar tanto ao aprendente como ao docente. Sen embargo, creo que nun só día ou simplemente cunha actividade moi curta non se pode dar nada por entendido, xa que, por exemplo, no meu caso, provocou unha frustración enorme que podería traer consigo consecuencias moi negativas (i.e. pensar que non valo para dedicarme ao que toda a vida quixen ser).

E a vós, pasouvos algo parecido? Vístesvos algunha vez nunha situación similar?

DOSIER 10

Sesión: 1, Marzo

Hoxe na última sesión co docente Carlos Valcárcel falamos sobre a avaliación na aula de linguas estranxeiras. Desta vez, só fixemos dúas actividades colaborativas. Aquí vos deixo un resumo coas conclusións:

PRIMEIRA ACTIVIDADE

Nesta primeira actividade, realizada en pirámide, tivemos que mencionar os tres aspectos negativos ou carencias da avaliación que observamos ao longo da nosa andadura académica. A pesar de que cada un estudou en centros educativos distintos, todos coincidimos nas respostas: non se presentaban os criterios de avaliación, a gramática tiña un peso importante na nota final e os exames orais eran escasos ou nulos.

Como xa vimos, a avaliación ten que estar accesible tanto para o alumnado como para as familias, xa que canta máis transparencia exista, menor número de problemas xurdirá. Ademais, do mesmo xeito que os docentes teñen que ter en conta as diferentes metodoloxías para variar e facer máis amenas as súas clases (motivación), tamén deberían ofrecer máis posibilidades de avaliación. Deste xeito, non expoñerían aos estudantes a un único exame de gramática final, onde diversos factores poden xogar na contra dun estudante (ter un mal día, estar cansado...). Finalmente, e con relación ao speaking, comentar que no instituto no que estudei, sí que tiña un exame oral ao trimestre (aspecto que me diferenciaba dalgunhas compañeiras ao facer a actividade). Para presentarse, debía ler un libro de lectura e logo, o día da proba, responder a unhas preguntas de forma oral (interacción co docente). A pesar de ter este exame, con anterioridade case nunca practicaba a produción oral dentro da aula, xa que o profesor só se centraba na gramática. Non credes que é un pouco ilóxico?

SEGUNDA ACTIVIDADE

Na segunda actividade, traballamos co manual Entre Nous. En grupos de 3, tivemos que seleccionar unha actividade de produción escrita ou oral e analizala. Velaquí as conclusións do meu grupo para a actividade 6A-B da páxina 24:

• A primeira pregunta conleva unha resposta curta
• A segunda pregunta conleva unha resposta pechada, xa que se dan opcións 
• Ningunha é incorrecta
• A partir do texto, preséntanse contidos gramaticais e de produción oral

Cando comentamos en alto todas as conclusións que sacara cada grupo, puidemos ver que, a pesar de que sempre se tende a facer o mesmo tipo de actividades, algúns manuais se diferenciaban entre si debido ao grao de complexidade das actividades (non é o mesmo realizar unha actividade con resposta dirixida que unha onde se ten que expresar a propia opinión).